Antalya Altın Portakal Film Festivali’nin üzerinde bir gölge geziniyor bir süredir.
56 yılına sayısız filmler, başarılar, iz bırakan isimler ve filmler sığdırmış festivalin içi egolarla, hırslarla, profesyonellik dışı üçüncü dünya ülkesi çekişmeleriyle boşaltılıyor.
Hayatını sinemaya vermiş, filmleri izlemekle kalmayıp okuyan ve yazanların yerini, bir takım insanlarla, kraldan çok kralcılarla arası iyiler aldı çoktandır.
Film analizleri, oyuncu ve yönetmen röportajı, film ve sektöre dair zihin egzersizi yapan yazılar kimin umurunda? Artık sabah şöyle bir görünüp akşam partide festivali kapatanlar zamanı.
Sanatın iyileştirici gücüne, sanatın dönüştürücü etkisine ve dünyaya festivali aktaracak gazeteciye yer yok. Kitaplarıyla, yazılarıyla, röportajlarıyla, sosyal medyasıyla Antalya’yı ülkeye ve dünyaya taşıyacak isimlere gerek yok. Taraf tutmadan sanatın nabzını tutanlara yer yok. Zaman başka bir zaman, zaman kendine çalışan PR’cı zamanı.
Böyledir, haklı olan susar bizim çevrede, sesi çok çıkan, kraldan çok kralcı olanın dediği duyulur.
Antalya Film Festivali’nin üzerinde bir süredir bir gölge geziniyor. Öyle bir gölge ki filmleri, eleştirmenleri, oyuncuları, gazetecileri görünmez kılıyor. Kendi kısır ekibiyle, asıl olanları görünmez kılmaya çabalıyor.
Bir ülkenin en kıymetli festivali birilerinin elinde eş dost ağırlamasına dönüşüyor. Bütçe yetersizliği nedense bir tek onlara uğramıyor.
İnadına sanata inananlar üretmeye devam ediyor, filmleri, setleri, yönetmenleri, set emekçilerini takip etmeyi sürdürüyor. Gölge gerçek olana değemiyor.
Ama bu gölge bir festivalin sonunu getiriyor. Festivalin asıl sahipleri olan biz sanatseverler, biz gazeteciler bu gölgeyle mücadelemize devam edeceğiz. Araya adam sokmadan, tuhaf telefonlar etmeden, cazgır mesajlar atmadan. Yine kalemimizle, yine sözümüzle.
Unutulmasın. Biz çok gölge gördük böyle ve dağıtmayı da bildik hep.